Achter de schermen van Brussel Centraal

Brussel-Centraal is vandaag het drukste station van het land, maar het gebouw is het resultaat van een uitzonderlijk lange en complexe ontstaansgeschiedenis. De plannen gaan terug tot 1910 en werden getekend door niemand minder dan Victor Horta. Het station was het sleutelonderdeel van de Noord-Zuidverbinding die het spoorverkeer door de stad moest rationaliseren. Het station werd ingeplant in het dichtbebouwde hart van de stad en vergde ingrijpende onteigeningen en afbraakwerken. Pas in 1952, na decennia van discussie, stilstand en een wereldoorlog, werd het station officieel ingehuldigd.

Na Horta’s overlijden werd het project verder uitgewerkt door Maxime Brunfaut, die het ontwerp aanpaste aan de naoorlogse context en de internationale architectuurtaal van zijn tijd. Het station sluit aan bij andere publieke gebouwen uit die periode en vertoont duidelijke verwantschap met Horta’s Paleis voor Schone Kunsten. Het interieur kreeg een monumentale afwerking in travertijn en werd opgevat als meer dan een transitruimte: met een royale loketzaal, een stationsbuffet en zelfs een koninklijk salon weerspiegelde het station de stedelijke ambities van de jaren 1950. Tijdens Expo 58 speelde het een belangrijke representatieve rol.

Deze rondleiding laat je Brussel-Centraal ervaren voorbij de dagelijkse reizigersstromen. We bezoeken delen van het station die normaal gesloten blijven voor het publiek en vertellen het verhaal achter de schermen van dit complexe gebouw. Daarnaast plaatsen we het station in zijn stedelijke context en staan we stil bij de ingrijpende impact van de Noord-Zuidverbinding op de omliggende wijk. Zo wordt Brussel-Centraal leesbaar als knooppunt van mobiliteit, architectuur en stadsontwikkeling.